Passie Pensioneert Nooit voor Jente Jong

Wat is mijn grootste passie in mijn werk?

Het vertellen van verhalen komt voort vanuit de noodzaak mezelf te verbinden aan anderen en aan de tijd waarin we leven. Ik houd van nieuwe waarheden: inzichten die voortkomen uit een geleverde strijd. Ik probeer ze zo ondoorzichtig mogelijk door mijn werk heen te weven, zo lees je in mijn debuutroman Het Intieme Vreemde mijn waarheid over verlies.

Wat is mijn idee van ultiem geluk?

Een plek hebben veroverd in het overvolle theaterlandschap. De vrijheid en mogelijkheid om te maken wat ik wil en een zo breed mogelijk publiek om het voor te spelen. Het ene jaar een nieuwe roman uitbrengen en het volgende jaar een nieuwe voorstelling.
Maar ook: fietsen door het mooie Amsterdam, wandelen door de bergen, liggen op een wit strand voor een blauwe zee, een avond goed eten met vrienden of mijn geliefde.

Waar houd ik het meest van aan mijn werk?

Het schrijfproces: de nieuwe wereld woord voor woord uit je hoofd op papier terecht laten komen, de kleine toevoegingen en het grote, soms meedogenloze schrappen. Maar ook acteren is en blijft een feest, omdat je een theatervoorstelling nooit na kunt spelen. Het zal iedere keer anders zijn, met een nieuw publiek, nieuwe vondsten en plezier op plezier.

Wat is mijn minst aantrekkelijke eigenschap?

Mijn gevoel voor onrecht wil nog wel eens doorslaan. Als ik vind dat ik (of iemand anders) ergens recht op heb, of dat me iets wordt ontnomen, dan vecht ik daarvoor. En dan laat ik ook niet meer los. Dat maakt in mijn werk ook dat ik soms mensen wil leren hoe ik vind dat de wereld in elkaar steekt in plaats van ze een mooi verhaal te vertellen en dat ze daar zelf iets uit kunnen halen.

Wat is mijn grootste valkuil?

Dat ik ga maken waarvan ik denk dat anderen daar behoefte aan hebben, in plaats van meedogenloos de voorstelling te maken die ik wíl maken.

Wanneer zou ik liegen?

Er zijn genoeg mensen die denken dat acteurs in hun echte leven ook wel eens acteren, als dat zo uitkomt. Ik ben een hele slechte leugenaar, terwijl ik op toneel hele werelden creëer die er niet zijn.

Welke personen in mijn professie, die nu leven, bewonder ik het meeste?

Ik kan nu wel allerlei gevestigde schrijvers en theatermakers opnoemen, maar ik ben veel meer benieuwd naar nieuwe makers. Ik kijk heel erg uit naar de nieuwe romans van bijvoorbeeld Mano Bouzamour, Merijn de Boer en Michael Bijnens (het is wel heel opvallend dat al deze mannen MB heten, dit voelt als een complot). Theatergroepen die ik in de gaten houd zijn bijvoorbeeld TG Echo, onderdeel van Oostpool in Arnhem: zij maken absurd en ontwrichtend theater, en jonge makers als Marjolein van Heemstra en Sadettin Kirmiziyüz vind ik spannend, toevallig maken zij nu samen een jeugdvoorstelling met de eenvoudig te onthouden titel: Kruistocht, een voorstelling gebaseerd op dat dikke boek van Thea Beckman over die kinderen die heel ver moeten lopen en die ene jongen in die moderne broek.

Waar houd ik het minst van aan mijn werk?

Dat er zo weinig over is gebleven, door de bezuinigingen van de afgelopen jaren. Ik heb eigenlijk alleen maar in de crisis gewerkt. Het experiment verdwijnt, alles moet perfect zijn om overeind te blijven en er gaat veel weg dat niet meer terugkomt.

Waar en wanneer was ik het meest gelukkig met mijn werk?

De eerste zomer na mijn opleiding speelde ik samen met een van mijn beste vriendinnen in een Engelstalige voorstelling op het Edinburgh Fringe Festival. We speelden iedere dag en waren binnen een mum van tijd compleet ondergedompeld in het festival. We verdienden niks, maar het was geweldig. Ik zal die zomer nooit vergeten.

Wat zou ik aan mezelf willen veranderen?

Ik wou dat ik kon zingen, echt zingen, Amy Winehouse zingen. En ik mag wel iets minder streng zijn, voor mezelf en voor anderen. Dat levert mezelf soms iets meer ruimte en rust op voor nieuwe inspiratie, in plaats van altijd maar door te gaan.

Wat is mijn grootste professionele prestatie tot nu toe?

In augustus is mijn debuutroman Het Intieme Vreemde uitgebracht bij uitgeverij Querido, een verhaal over verlies en het spel tussen schijn en werkelijkheid. Het is goed besproken en wordt heel mooi ontvangen, daar ben ik idioot trots op!
Het gaat over de jonge actrice Sarah. Als ze haar moeder eindelijk gevonden denkt te hebben, kan ze niet langer op toneel staan. Ze eigent zich een nieuwe rol toe om dichterbij de vrouw die haar moeder is te komen. Want als je ergens maar hard genoeg in gelooft, wordt het vanzelf een waarheid.

Waar zou ik het liefst willen leven en werken?

Ik heb er altijd van gedroomd om een tijd in New York te wonen en te werken, maar inmiddels ben ik veel te gehecht aan mijn lieve Amsterdam (ik gooi er even een van der Laantje in) en al mijn vrienden dat ik hier prima op mijn plek ben.
Soms denk ik ook: wilde ik dat echt, of wilde ik enkel kunnen zeggen dat ik dat had gedaan?

Wat is mijn meest waardevolle bezitting?

Mijn katten. Hoewel ze eerder mij bezitten dan andersom.

Wat is mijn meest markante karakteristiek?

Een gedrevenheid waardoor ik enkel mogelijkheden zie.

Wat is de plek waar ik de beste ideeën krijg buitenshuis, in mijn stad?

Ik maak graag stadswandelingen met een vriend of vriendin op zondagmiddag. Het liefst in de herfst, om de stad te zien verkleuren. Nikes aan, sjaal om en de deur uit. We treffen elkaar ergens en kunnen dan uren door de stad lopen, zonder route, zonder afspraak, pratend over het leven, theater, schrijven, over niets en van alles: heerlijk vind ik dat. Sparren vult me met inspiratie.

Wat is mijn favoriete plek om te eten en te drinken buitenshuis, in mijn stad?

Er zijn zoveel fijne plekken. Ik vind de Plantage (naast Artis) prachtig, het is net of je in Parijs bent. Café Amsterdam, van dezelfde eigenaar heeft simpele, maar geweldige gerechten. Mijn lievelingscafé is Toussaint in de Bosboom Toussaintstraat, waar je heerlijk buiten kunt zitten in een van de mooiste straten in Amsterdam.

Welke boeken hebben mijn leven beïnvloed en hoe?

De poëzie van Thomas Möhlmann en Hans Lodeizen, Connie Palmens I.M. en Jonathan Safran Foers Extreem luid en ongelofelijk dichtbij, Allesandro D’Avenia’s Wit als melk, rood als bloed. Ik val voor verhalen waarin nieuwe waarheden worden geschept. Daarmee bedoel ik dat je een nieuw perspectief aangereikt krijgt, wat je tot nadenken aanzet.

‘You Only Die Once’. Welke muziek wil ik beluisteren op mijn laatste dag?

Geef mij dan maar Eva Cassidy, die troostende covers zingt. Zij wiegt me wel naar de overkant.

Wie is mijn held of heldin in fictie?

De planeteers van Captain Planet. Zij begrepen in de jaren negentig al dat de aarde gered moest worden van millieuvervuiling. Of, de aarde niet, de mensheid. De aarde draait wel door.

Wie zijn mijn helden en heldinnen in real life?

Iedere dag kom ik mensen tegen die me verbazen met dappere daden of bravoure. Het zijn vooral degene die minirevoluties veroorzaken, die op de barricade gaan staan en strijden voor waar ze in geloven, in plaats van achter de computer commentaar leveren op anderen die dat doen.

Welke film zou ik jou aanbevelen ooit in jouw leven te zien?

Dit soort onmogelijke vragen drijven me tot waanzin. Ik geloof dat ik Moonlight wel een van de betere films van vorig jaar vond.

Wat zegt de uitspraak ‘De Financiële Vrijheid om te Creëren” mij?

Kunst de ruimte bieden die het verdient.

Met wie zou ik in 2017 graag willen werken?

Het jaar is alweer bijna voorbij. Laat ik terugkijken. Ik heb gewerkt met een van de beste redacteuren die Nederland rijk is: Josje Kraamer. Zij heeft in korte tijd een betere schrijver van me gemaakt en samen hebben we het boek opgetild. Dat proces was heel bijzonder.

Naar welk project, in 2018, kijk ik uit?

De repetities voor mijn eerste eigen jeugdvoorstelling starten begin volgend jaar. Daar kijk ik ontzettend naar uit. Het is heel spannend om weer zelf iets op te zetten, om weer een voorstelling te maken zonder theatergroep onder wiens vleugels je schuilen kunt. Maar ik heb vooral zin om weer te gaan stoeien met teksten op de vloer en te gaan spelen!

Waar kun jij mij en mijn werk zien of ontmoeten in 2018?

Mijn roman is sinds augustus 2017 te koop in alle betere boekhandels en online. Ik zou het mooi vinden als dat verhaal bij veel mensen terechtkomt, omdat het belangrijk is om open te blijven over verlies.
Daarnaast ga ik mijn eerste jeugdvoorstelling ‘tussen behang en muur’ uitbrengen, waarschijnlijk zijn de try-outs in mei/juni.
Mijn tweede roman is in de maak, die wordt verwacht in 2019.

Wie zie ik graag uitgenodigd om hun Passie Pensioneert Nooit verhaal te vertellen?

De nieuwe lichting theatermakers en schrijvers.

Hoe kun jij contact met mij opnemen?

Vind me op http://www.jentejong.nl.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s